Een gesprek aan tafel met familieleden van mensen die kozen voor een zelfgekozen levenseinde. We praten over de vraag welke gevoelens - van boosheid of juist berusting – deze beslissing bij familie oproept.

Jacobine ontvangt:
-Onno Keller, zoon van Ans Keller. ‘Toen ze erover begon in 2010 was ik eerst wel even stil. Maar vrij snel zag ik: dit is jouw keuze en ik kan het me voorstellen. Wie ben ik om daar voor te gaan liggen, om dat niet te willen?’
-Albert Heringa, zoon van Moek, die in 2010 voor levenseinde koos.
‘Al deze kwalen versterkten haar idee dat ze absoluut geen honderd wilde worden. Ze zag op tegen de soesa. Ze moest er niet aan denken dat de burgemeester haar zou komen feliciteren. Ik dacht: dit is serieus, nu is er meer aan de hand. In een persoonlijk gesprek zei ze dat ze echt snel dood wilde.’
-Marinus van den Berg, pastor hospice en rouwverwerkings deskundige.
‘Je kunt in deze rauwprocessen nauwelijks algemene lijnen trekken. Ik ben onder de indruk van de vele manieren van verwerking die mensen kunnen hebben.’

Gespreksprogramma over actuele ontwikkelingen op het terrein van geloof en samenleving. Presentatie: Jacobine Geel.